Komandosi z Nawarony by MACLEAN ALISTAIR

Author:MACLEAN ALISTAIR [MACLEAN ALISTAIR]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2011-02-28T17:49:26.845000+00:00

VIII. Piątek, godz. 15:00-21:15 C:\Users\Tysia\Downloads\l

Mallory wiedział, że już czas. Spojrzał na Andreę, Millera, Reynoldsa, Grovesa i pojął, że oni też to wiedzą. Na ich twarzach dostrzegł bardzo wyraźnie to, co kryło się tuż pod powierzchnią jego własnych myśli – gwałtowne napięcie, krańcową, napiętą do ostateczności czujność gotową przejść w równie gwałtowny czyn. Zawsze nadchodziła owa chwila prawdy, która obnażała ludzi i pokazywała, co są naprawdę warci. Zastanawiał się, jacy okażą się Reynolds i Groves; miał wrażenie, że spiszą się dobrze. Zastanawianie się nad Andreą i Millerem nie przyszło mu na myśl, gdyż za dobrze ich znał. Miller, kiedy wszystko wydawało się stracone, przerastał samego siebie. Natomiast Andrea, zazwyczaj powściągliwy w zachowaniu, niemal ospały, zmieniał się nie do poznania w istotę będącą nieprawdopodobnym połączeniem zimnego wyrachowania z furiacko walczącą maszyną, dla której Mallory przy całej swej wiedzy i doświadczeniu nie znajdował najdalszych nawet analogii. Kiedy się odezwał, jego głos zabrzmiał chłodno i bezosobowo jak nigdy dotąd.

–Wyruszamy o czwartej. Jest trzecia. Jeżeli się nam poszczęści, zaskoczymy ich znienacka. Wszystko jasne?

–To znaczy, że jeżeli coś nie wyjdzie, to utorujemy sobie odwrót strzelając? – spytał ze zdumieniem, prawie z niedowierzaniem Reynolds.

–Strzelając, strzelając, żeby zabić. To rozkaz, sierżancie.

Jak Boga kocham, nic z tego nie rozumiem – wyznał Reynolds z miną jasno wskazującą, że porzucił wszelkie próby zrozumienia, co się dzieje.

Mallory z Andreą opuścili barak i niedbałym krokiem przeszli przez obóz do baraku Neufelda.

–Rozgryźli nas – powiedział Mallory.

–Wiem. Gdzie Petar i Maria?

–Może śpią? Wyszli z baraku dwie godziny temu. Przyjdziemy po nich później.

–Później może być za późno… Są w wielkim niebezpieczeństwie, Keith.

–Co można na to poradzić, Andrea? Od dziesięciu godzin o niczym innym nie myślę. To strasznie nieludzkie ryzyko, ale muszę je podjąć. Są wpisani na straty. Przecież wiesz, co by było, gdybym odsłonił karty teraz.

–Wiem – odparł zatroskany Andrea. – Koniec wszystkiego.

Weszli do baraku Neufelda nie dbając o to, by zapukać. Siedzący przy biurku kapitan, u którego boku stał Droszny, podniósł się gniewnie zaskoczony i spojrzał na zegarek.

–Powiedziałem: o czwartej, nie o trzeciej – oświadczył lakonicznie.

–To nasza wina – odparł przepraszająco Mallory. Zamknął drzwi. – Proszę zachowywać się rozsądnie.

Neufeld i Droszny zachowali się rozsądnie, tak jak większość ludzi, w których mierzą dwa lugery z dziurkowanymi tłumikami wkręconymi w lufy – po prostu zamarli, a z ich twarzy wolno zaczął ustępować szok. Neufeld odezwał się dopiero po dłuższej chwili, a mówiąc prawie się zacinał.

–Poważnie zawiniłem nie doceniając…

–Proszę milczeć. Szpiedzy Broznika wyśledzili, gdzie trzymani są czterej alianccy agenci. Z grubsza wiemy, gdzie się znajdują. Pan wie to dokładnie. I zaprowadzi nas tam. Natychmiast.

–Pan oszalał – odrzekł z przekonaniem Neufeld.

–Nam nie trzeba tego mówić – powiedział Andrea.

Przeszedł za plecy Neufelda i Drosznego, wyjął im z kabur pistolety, usunął z nich naboje i włożył broń z powrotem. Następnie poszedł w kąt izby, wziął stamtąd dwa pistolety maszynowe, opróżnił je z naboi, okrążył stół, stanął przed nim i położył schmeissery na blacie – jeden przed Neufeldem, drugi przed Drosznym.

–Proszę bardzo, panowie – rzekł uprzejmie. – Jesteście uzbrojeni po zęby.

–A gdybyśmy z wami nie poszli? – spytał Droszny, ziejąc złością.

Po uprzejmości Andrei nie zostało ani śladu.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.